İdil, Bakırcılar Çarşısı yakınında eski bir fotoğraf bulduğunda günün sıradan geçeceğini sanıyordu. Oysa nesnenin üzerindeki küçük işaret, ona ertelenen bir serginin hazırlığı meselesini hatırlattı. Çevresine bakındı; aceleci davranmak yerine ne yapacağına karar vermek için bir süre bekledi. Tam o sırada Mert yanına yaklaştı. Birbirlerini tanımıyorlardı. İdil, bir yabancıyla konuşmaya başlamanın her zaman kolay olmadığını düşünerek önce yalnızca selam verdi.
Mert, eski bir fotoğraf hakkında bir şey bildiğini söyledi ama emin olmadığı ayrıntıları kesinmiş gibi anlatmadı. Bu temkinli tavır İdil için önemliydi; yanlış bir yönlendirmeden çok, dürüst bir belirsizliği tercih ediyordu. Birlikte yakınlardaki bir bankta oturdular. Konuşmaları şehrin kalabalığından uzaklaşmadan, herkesin görebileceği bir yerde sürdü. İdil, tanıştıkları anda bile kişisel alanına saygı gösterilmesinden memnun kaldı.
Gaziantep escort sözcüklerini içeren internet ilanlarını daha önce görmüş olan İdil, çevrim içi etiketlerle gerçek insanların hayatlarının birbirine karıştırılmasına karşı dikkatliydi. Yeni tanıştığı birini tek bir ifadeyle tanımlamanın doğru olmayacağını düşünüyordu. Mert de internetteki gösterişli tanıtımların her zaman gerçeği yansıtmadığını söyledi. Sohbetleri herhangi bir hizmet vaadine değil, iki yetişkinin karşılıklı güvenle konuşabilmesine dayanıyordu.
eski bir fotoğraf yeniden gündeme gelince İdil nesneyi nasıl değerlendireceğine ilişkin fikrini değiştirdi. Onu hemen sahiplenmek yerine sahibini bulmaya çalışacaktı. Mert yardımcı olmayı teklif etti ama bütün sorumluluğu üstlenmek istemedi. İkisi de yapabilecekleriyle yapamayacaklarını açıkça söylediler. Bu küçük ayrım, sonradan yanlış beklentiler oluşmasını engelledi. Bir çözüm bulamasalar bile dikkatli davranmış olacaklardı.
Yol boyunca Bakırcılar Çarşısı çevresindeki dükkânların tabelalarını, eski kapıları ve vitrinleri incelediler. Mert, çocukken dinlediği bir şehir hikâyesini anlattı; İdil ise o anlatının eksik kalan yerlerini merak etti. Her soru yeni bir ayrıntı açıyordu. Birbirlerini etkilemek için abartılı anılar uydurmadılar. Konuşma doğal bir ritim kazandığında İdil, günün başlangıcındaki tedirginliğinin azaldığını fark etti.
İdil, telefonuna gelen bir bildirimi kontrol etmek için izin istedi. Mert ekrana bakmadı ve mesajın kimden geldiğini sormadı. Mahremiyetin böyle küçük davranışlarda görünür olduğunu ikisi de biliyordu. Daha sonra Mert kendi programından söz etti; ertesi sabah erken kalkması gerekiyordu. İdil, buluşmayı uzatmak için ısrar etmedi. Bir insanın zamanına saygı göstermek, güzel geçen bir sohbetin doğal devamıydı.
Konuşmanın bir noktasında Mert, ertelenen bir serginin hazırlığı konusunda kendi yaşadığı benzer bir durumu anlattı. İki olay aynı değildi; bu yüzden karşılaştırma yaparken ölçülü davrandı. İdil, farklı insanların aynı kararsızlık karşısında bambaşka yollar seçebildiğini gördü. Birinin seçimi diğerini geçersiz kılmıyordu. Bu düşünce, sohbetin başındaki gerginliği yumuşattı. İdil artık kesin bir cevap aramaktan çok, seçeneklerini daha iyi görmeye çalışıyordu.
İdil, asıl meselenin ertelenen bir serginin hazırlığı olduğunu anlattı. Bu konuda kendisine tavsiye verilmesini değil, düşüncelerini yüksek sesle toparlayabileceği bir sohbeti istiyordu. Mert bunu anlayınca araya girmeden dinledi. Kısa bir sessizlik yaşandı. Sessizlik ikisini de rahatsız etmedi; bazen insanın kendi cümlesini tamamlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı. İdil, karşısındakinin bu sakinliğini sonradan hatırlayacağını sezdi.
Bir süre sonra beklenmedik bir yağmur planlarını değiştirdi. İdil önce durumu can sıkıcı buldu, ardından bunun aceleyle karar vermemek için bir fırsat olduğunu fark etti. Mert, yakınlarda başka bir yer önerebileceğini söyledi; fakat önerisini zorlamadı. İkisi de görüşmeyi sürdürmek ya da bitirmek konusunda özgürdü. Sonunda biraz daha yürümeyi seçtiler. Bu küçük ortak karar, bütün günün en rahat anlarından biri oldu.
Günün sonunda İdil, eski bir fotoğraf ile başlayan olayın düşündüğünden farklı bir yere vardığını kabul etti. ertelenen bir serginin hazırlığı hâlâ bütünüyle çözülmüş değildi, fakat artık daha anlaşılır görünüyordu. Mert herhangi bir büyük söz vermeden yanında yürüdü. Bir sonraki gün için sözleşmediler; konuşmanın kendi halinde kalmasını tercih ettiler. İdil, eve dönerken şehrin gürültüsü içinde duyduğu en açık şeyin kendi kararı olduğunu düşündü.
Bu karşılaşmayı hatırladığında İdil, “Bey Mahallesi çevresinde bir tiyatro biletiyle başlayan sohbet” diye adlandırabileceği günün asıl anlamının bir tesadüften fazlası olduğunu düşündü. Mert ile aynı fikirde olmadığı noktalar vardı; buna rağmen konuşmayı tamamlayabilmişlerdi. Gaziantep’in sokakları her gün yeni karşılaşmalara sahne oluyordu, fakat bu karşılaşmanın bıraktığı iz yalnızca onlara aitti.